Źródła nałęczowskie były znane i cenione na długo przed tym, zanim świat usłyszał o słynnych uzdrowiskach Europy Zachodniej. Już w 1817 roku doktor Józef Celiński — jeden z pierwszych polskich chemików badających wody mineralne — udowodnił naukowo to, co okoliczna ludność wiedziała od pokoleń: że woda z nałęczowskich źródeł dorównuje jakością najsławniejszym wodom zagranicznym, a jej działanie jest wyjątkowe i niepodrabialne.

W 1817 roku Józef Celiński opublikował Rozbiór wód mineralnych nałęczowskich — pierwszy w Polsce naukowy opis składu wody mineralnej. Jego analiza wykazała obecność węglanu wapna, niedokwasu żelaza, krzemionki i solanu alkalicznego. Celiński porównał nałęczowską wodę z najbardziej renomowanymi wodami żelazistymi Europy — Reinerz, Altwaserską, Flinsbersą — i stwierdził, że po podgrzaniu do temperatury kąpielowej wody zagraniczne tracą swój nadmiarowy kwas węglowy i przestają działać, inaczej niż woda nałęczowska.
Innymi słowy: to, co pacjenci szukali za granicą, mogli znaleźć w Polsce. W Nałęczowie.

Dziś, ponad 200 lat później, woda Nałęczów Zdrój nadal pochodzi z tych samych głębinowych ujęć — nienaruszona, filtrowana przez setki lat przez trudno przepuszczalne warstwy geologiczne. Skład, który Celiński opisał piórem w 1817 roku, możesz dziś trzymać w dłoni.

Celiński pisał o Nałęczowie z wyraźnym zachwytem — nie tylko jako naukowiec, ale i jako człowiek wrażliwy na piękno miejsca. Opisywał wzgórza ubarwione różnymi krzewy, malownicze położenie doliny, łagodne lato bez mgieł i wilgoci typowych dla górskich kurortów zagranicznych. Uzdrowisko, które — jak podkreślał — natura obdarzyła zarówno leczniczą wodą, jak i wyjątkowym krajobrazem.

Ten krajobraz trwa. Wzgórza nad Nałęczowem wyglądają dziś podobnie jak przed dwustu laty. A woda — cierpliwie filtrowana przez geologię Lubelszczyzny — wciąż wypływa z głębi ziemi tak samo czysta, przezroczysta i wolna od „błotnych woni”, jak zanotował to Celiński w swoim historycznym dziele.